En zo startte SBS6 afgelopen vrijdag de finale van het onvolprezen Popstars. Het duurt dan ook zeven minuten voordat de presentatoren ten tonele verschijnen en niet lang daarna duiken we moeiteloos de reclame in. Dat betekent dat je als kijker na een kwartier kijken nog niets gezien hebt, behalve dan enkele keren reclame voor een andere kwaliteitsshow van SBS6: de nieuwe Uri Geller. Best slim bekeken van Tina Nijkamp en Eric van Stade, respectievelijk de programmaleider en directeur van SBS6. Zo genereer je nog eens inkomsten! De kijker wordt klaargestoomd voor de finale en tegelijkertijd komt er boven in beeld een oproep om maar vooral te kijken naar de nieuwe Uri Geller. Hallo SBS6? Ik wil niet geïndoctrineerd worden met jullie toekomstplannen!

Maakt allemaal niet uit. In de drie uur durende finale krijgt de kijker zo ongeveer 25 keer een reclameboodschap van de grootste oplichter in de geschiedenis der mentalisten. Als je dacht dat het allemaal niet erger kon dan weet SBS het zo in te bouwen dat we tijdens de eerste uitslagronde een integrale trailer te zien krijgen en tijdens de tweede uitslagronde komt het presentatieduo Beau van Erven Dorens en Tooske(hoe heet dat non-talent ook alweer voluit?) de nieuwe show extra promoten, en dan vraag ik mij werkelijk af waarom er toch nog dik twee miljoen mensen zitten te kijken.

Is het dan echt de show waar heel Nederland al maanden op zit te wachten? Of zit de werkelijke reden ergens anders? Volgende week vrijdag begint namelijk de eerste show van X Factor op RTL4. Natuurlijk! We zetten The Joker in om nog meer kijkers weg te kapen. Dus zien we in de finale van Popstars een half krijsende Patty Brard, spelend dat ze bang is voor een rondrennende malloot. Zit ik nog steeds naar een talentenjacht te kijken of vergeten we dat voor het gemak maar even? Het publiek zit immers op het puntje van hun stoel en weet niet welke ervaring ze zullen missen als ze volgende week naar X-Factor gaan kijken.

In het volgende shot zien we een dom lachende Dooske(wie?), twee verongelukte presentatoren Nance en Gerard Joling en natuurlijk Beau van Erven Dorens die uit moet leggen wat zijn ervaringen waren bij het maken van De Nieuwe Uri Geller. Beau komt niet verder dan: “het is spectaculair” en realiseert zich waarschijnlijk niet dat hij in deze show meer kijkers heeft bereikt dan in alle shows tot nu toe bij SBS. Het kenmerkt de transfer van RTL naar SBS waarvan Beau dacht dat hij nog meer tot zijn recht zou komen. Met kwalitatieve hoogstandjes als Hole In The Wall, CQC en zijn toekomstige klus De Nieuwe Uri Geller heeft van Erven Dorens een lans doorbroken en ziet heel Nederland wat een veelzijdig presentator het eigenlijk is.

Terug naar de finale. Want wat een talent! Ik kan me voorstellen dat dik twee miljoen mensen hiervoor thuis blijven. De finalisten hebben stuk voor stuk de ‘star quality’ die nodig is om overeind te blijven, vooral Joshua die na de eerste uitslagronde al het onderspit moet delven. Je vraagt je af waarom het publiek niet stemt op deze terechte finalekandidaat. Misschien kan ‘ie gewoon niet zingen? En dan weet je eindelijk waarom je na zes maanden een grandioze finale zit te kijken. De zangkwaliteiten spetteren de beeldbuis af. Weliswaar de goot in, maar we geven het de kijker te doen.

Na een optreden volgt het oordeel van de vakkundige jury bestaande uit: Henkjan Smits, Patricia Paay en Maurice Wijnen. Ik vroeg me werkelijk af waarom deze mensen zich durven te presenteren als jurylid. Vooral Patricia Paay weet echt niets anders te zeggen dan: “Ik vond het een beetje matig, maar je bent toch zo’n schatje.” Sinds wanneer tellen persoonlijke gevoelens mee bij het beoordelen van een kandidaat? Ik vind ‘La Paay’ meer geschikt als host van een belspelprogramma dan het jureren van een talent in Popstars. Verder valt op dat het geven van cijfers ook niet echt vlekkeloos gaat bij de juryleden. Als een optreden niet zo goed gevonden wordt, dan is een acht echt het minimum. Bij de gedoodverfde winnaar Wesley wist de voltallige jury zelfs een tien te geven. Je kunt ook overdrijven. Ach, je moet toch iets doen om een beetje op te vallen.

Gelukkig weet heel Nederland volgende week weer zijn afstandsbediening op SBS6 te zetten wanneer Uri Geller en zijn oplichterspraktijken de beeldbuis sieren. Wees verstandig en doe het niet. Zoals SBS zelf al zegt: “Durf jij te kijken?” Nee, ik kijk naar het prachtig en met aandacht geregisseerde X Factor op RTL4. Daar hoef ik in ieder geval niet bang te zijn dat Patty en Beau de show komen verpesten.

New Weird America. Waar heb ik nu mee van doen? Een politieke term voor de bezigheden van Amerika? Nee. Het is een relatief nieuw genre binnen de indie-rock en kenmerkt zich door experimentele muziek te mengen met singer-songwriter of electronische muziek, om maar een voorbeeld te geven. Het genre bestaat sinds 2000 en heel wat bands verschuilen zich achter dat genre, zoals ook het frisse bandje Vampire Weekend.

Laat ik het daar nou net over willen hebben. Wikipedia beschrijft Vampire Weekend als een combinatie van indie met Afrikaanse polyritmiek(huh, de polie?) en Europese klassieke muziek. Polyritmiek is trouwens een verzamelterm voor het gebruik van meerdere ritmes tegelijkertijd, en Vampire Weekend doet dat met het thema Afrika. Hoe apart is dat? Heel apart.

De band is ontstaan in 2006 en vanuit New York als thuisbasis. Begin januari 2008 kwam het gelijknamige debuut Vampire Weekend uit en bereikte in Engeland en Amerika respectievelijk een vijftiende en zeventiende plaats. De band kreeg een gouden plaat in Engeland en haalde nog een bescheiden succesje met het nummer A-Punk. Recensenten waren het er unaniem over eens: dit verdient een vervolg.

En die is er nu gekomen in de vorm van Contra. Het 36 minuten durende frisse zomerwerkje van Vampire Weekend doet de Blue Monday in één keer vergeten. Het eerste nummer Horchata, wat overigens een drankje is, doet je denken aan een lang breed en vooral wit strand met helderblauwe zee in het vooruitzicht. De rest van het album is dat vooruitzicht. Alsof je na een half uur in de zon een frisse duik neemt om je te ontspannen. White Sky en Holiday English doen volgens ingewijden denken aan Paul Simon en als ik het vergelijk dan is er inderdaad weinig voor nodig om dat te geloven. Het geluid van Diplomat’s Son is dan weer heerlijk opzwepend, mede dankzij de sample van M.I.A.(Paper Planes).

Dit album doet wat het moet doen: opvrolijken. Doe alles dicht, sluit jezelf op en luister naar Contra. Je bent zo van je winterdepressie af.

Beste liedje(s): White Sky, California English en Diplomat’s Son

White Sky
California English
Diplomat\’s Son

10. The XX – XX
Genre: Indie/Shoegaze

Een aantal muziekrecensenten hebben dit album met stip bovenaan staan in hun eindejaarslijst. Dat gaat mij best ver. Ja, de vier jonge bandleden uit Londen beschikken over veel talent en het debuutalbum XX is dan ook goed genoeg om de top 10 waardig af te sluiten, maar een nummer 1? Met name Crystalised is een regelrechte klapper op het gebied van dromerigheid, melodie en timing. Het album zakt gedurende het luisteren wel een beetje in en dat heeft bij mij een negatieve werking in deze top 10.

Beste liedje: Crystalised

9. Daniel Merriweather – Love and War
Genre: R&B/Soul

Het grote publiek kent de Australische Daniel Merriweather waarschijnlijk van hits als Stop Me en Change. Dat is echter niet het enige wat dit talent te bieden heeft. Op zijn debuutalbum Love and War staat genoeg om blij van te worden. Daniel heeft een prettige soulstem en mede dankzij producer Mark Ronson(Amy Winehouse) is de combinatie goud waard.

Beste liedje(s): Red, Water and a Flame

8. Doves – Kingdom of Rust
Genre: Indie

En van Australië gaan we opnieuw over naar Engeland, want vanuit Cheshire komt de indieband Doves met hun vierde album Kingdom of Rust. Er zat een periode van vier jaar stilte tussen het derde en vierde album en daardoor komt het waarschijnlijk dat ik nog nooit van Doves gehoord had. In Nederland is de band nog nooit doorgebroken, maar in Engeland bouwen ze gestaag een hele reputatie op. Dit album doet mij erg veel. Het heeft een epische sfeer en neemt je mee naar een andere wereld, een bijzondere wereld. Met name de gelijknamige eerste single Kingdom of Rust doet mijn bloed sneller stromen en hoort voor mij bij de toppers van het jaar. Doorbreken zullen ze waarschijnlijk nooit hier, dan zal de muziek een stuk catchier moeten worden. Desalniettemin, een weergaloos album van een weergaloze band.

Beste liedje: Kingdom of Rust

7. Editors – In This Light And On This Evening
Genre: Electro/Rock/Pop

En we blijven nog even in Engeland, want vanuit Birmingham zag Editors het levenslicht in 2002. Na de gruizige donkere rock van de eerste twee albums The Back Room en An End Has A Start, wilden de indierockers een gigantische ommezwaai maken. Met In This Light And On This Evening zijn ze daar met vlag en wimpel in geslaagd. Het klinkt nog steeds ruw en donker, maar de gitaren zijn vervangen door synthesizers en je krijgt het idee naar electronische muziek te luisteren. Ik moest in het begin heel erg wennen, de stijl van de eerste twee albums trok mij namelijk meteen aan. Hier moest ik een aantal luisterbeurten aan toekennen, maar op een gegeven moment ga je op details letten en dat zorgt ervoor dat dit album een hoge positie verdient. De verandering van gitaar naar synthesizer zou normaal gesproken niet mijn keuze zijn, maar hier pakt het verrassend goed uit.

Beste liedje(s): Eat Raw Meat = Blood Drool, Papillon

6. Mando Diao – Give Me Fire!
Genre: garagerock/indie

Mando Diao probeert het al jaren om met hun garagerock door te breken en steeds zonder resultaat. De band bestaat al sinds 1995 en samen met Give Me Fire hebben ze al vijf albums uitgebracht. Pas met Give Me Fire is de doorbraak definitief gebleken. Nu kent iedereen het geniale Dance With Somebody, een vrolijk springerig zomerliedje dat de tweede positie in de Top 40 wist te behalen. Daar moest natuurlijk een vervolg op komen en dat werd Gloria. Feitelijk gezien een beter liedje dan zijn voorganger, echter wist het geen potten te breken in Nederland. Wat mij betreft is dit echt een hitgevoelig album. Dat wil zeggen dat werkelijk ieder nummer op dit album potentie heeft om een hit te worden, daarnaast klinkt het ook gewoon heerlijk. Genoeg luisterplezier voor een zesde positie.

Beste liedje(s): High Heels, Mean Street en Dance With Somebody

5. White Lies – To Lose My Life
Genre: Indie/pop/rock

De Londense indieband verraste vriend en vijand dit jaar met hun debuut To Lose My Life. Dat kwam voornamelijk door de lekkere sound, de donkere melodie en de schitterende teksten. De liedjes gaan voornamelijk over de dood, en dus prima als je depressief wil worden. De heren van White Lies hebben inspiratie opgedaan uit bands als Talking Heads, Joy Division en Interpol, iets waar sommige muziekliefhebbers nogal problemen mee hebben. Zij zien het als een ‘veelgehoord geluid’ en daardoor ‘niet origineel’. Dat is hun probleem. De originaliteit laten we dan maar over aan bands met ervaring die zoekende zijn naar een nieuw geluid. White Lies is net begonnen en doet dat zeer verdienstelijk. Zo verdienstelijk dat het inmiddels een vaste waarde in mijn muziekbibliotheek is geworden.

Beste liedje(s): Death en Farewell To The Fairground

4. Arctic Monkeys – Humbug
Genre: Indie/Rock

De Arctic Monkeys, komend uit Sheffield(Engeland), weten met meer controle makkelijk de vierde positie te behalen. Dit doen ze met het album Humbug, wat zoiets betekent als onzin. Toch kan ik met veel plezier vertellen dat de jonge honden van Arctic Monkeys zeker geen onzin gemaakt hebben. Het valt juist te prijzen dat ze in hun jonge bestaan duidelijk een evolutie hebben gemaakt van het snelle post-punk geluid naar rustige psychedelische muziek. Ook heeft de band een spoor achtergelaten van The Last Shadow Puppets, het project waar Alex Turner in de aanloop naar dit album mee bezig was. Dat is bijvoorbeeld goed te horen in Dance Little Lair. Toch kent dit album ook een andere kant, een duistere stonerrock- kant. De samenwerking met Josh Homme(lead zanger en gitarist Queens of The Stone Age) heeft hier duidelijk invloed gehad en zorgt ervoor dat de nummers sfeer hebben. De invloed van QOTSA is het duidelijkst hoorbaar in Fire and The Thud. De gitaarsolo op het einde is imposant en weergaloos goed. Ik heb de indruk dat de Monkeys dit keer wat beter op elkaar ingespeeld zijn en echt volwassen zijn geworden. Dit album is ijzersterk en doet hun overige repertoire min of meer verbleken.

Beste liedje(s): Fire and The Thud, Pretty Visitors en Cornerstone

3. Kasabian – The West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Genre: Psychedelisch/Indie/Rock/Pop

Voor de verandering een Britse band. Kasabian uit Leicestershire is een band die ik best hoog heb zitten. Ze zijn al sinds 1999 bezig en ik heb de band pas in 2008 ontdekt en werd onmiddellijk gegrepen door de ietwat psychedelische manier van indie. Na twee prima albums beluisterd te hebben, wilde ik weleens wat anders horen. In 2009 kwam dan ook een nieuw album met de redelijk bizarre titel The West Ryder Pauper Lunatic Asylum. Dat schijnt een psychiatrische instelling te zijn in West Yorkshire, maar de echte reden van de titel is dat een van de bandleden de naam in een tv-documentaire voorbij zag komen. Het intrigeerde hem zo dat hij geen moment twijfelde. Origineel is het zeker, maar geldt dat ook voor de muziek? Ik zeg volmondig: Ja!

Ik kan het derde studioalbum van Kasabian beschrijven als een sprookjesboek. Je leest hoofdstuk na hoofdstuk en telkens komen er nieuwe dingen voorbij waarvan je het bestaan nog niet wist. Het einde geeft vervolgens een fantastisch en vooral magisch gevoel. En telkens, wanneer je weer begint te luisteren, hoor je nieuwe geluiden en lijkt het alsof je in een andere wereld gestapt bent. Ik overdrijf misschien een beetje, maar deze CD is voor mij hét ultieme ontspanmoment.

Beste liedje(s): Where Did All The Love Go?, West Rider Silver Bullet en Fire.

2. Mumford & Sons – Sigh No More
Genre: Folk/Rock

Er is weinig op het gebied van folkmuziek dat mij doet huiveren van blijdschap. Het meeste komt dan ook van over de grote plas, maar Mumford en hun kroost deed en doet mijn muziekwereld weer een stukje completer maken. Ik geloof dat het grootste gedeelte van mijn top 10 uit Engeland komt en zo ook deze band. Net als The XX, de hekkensluiter van mijn lijst, komt Mumford & Sons uit Londen. Eind 2007 besloot de vierkoppige band om met Mumford & Sons te starten, pas anderhalf jaar later kwam het debuutalbum Sigh No More. Dit debuut staat in veel lijstjes star bovenaan en er moet een wonder gebeuren wil dit nog veranderen.

Want wat is er zo goed aan Sigh No More? Laat ik beginnen met de eerste single: Little Lion Man. Er zijn luisteraars die moeite hebben om dit afgespeeld te krijgen. Dat komt hoogstwaarschijnlijk door de hoge mate van geliktheid. Het is letterlijk ‘earcandy’. Het is als een wind die over de woestijn raast, daarbij meenemend een waas van perfecte zang en een weergaloos hoogtepunt op het eind. Moet ik de rest nog doornemen? Gewoon luisteren. Laat je meeslepen!

Beste liedje(s): Little Lion Man, After The Storm en Winter Winds

1. Paolo Nutini – Sunny Side Up
Genre: Reggae, Pop rock, Soul, Folk

Ik geloof dat er weinig luisteraars zijn die het tweede album van de Schotse singer/songwriter helemaal bovenaan zetten in hun album top 10 over 2009. De beste man is slechts 22 jaar en heeft voor mij het beste album van het afgelopen jaar afgeleverd. Het overtreft mijn stoutste verwachtingen en hoewel het debuutalbum ook ijzersterk is, Sunny Side Up is met geen pen te beschrijven.

Ik weet nog dat ik reikhalzend uitkeek naar de release ergens in het voorjaar van 2009. Met de titel alleen al wist ik dat de zomer in huis gehaald kon worden. Toen ik dit pareltje voor de eerste keur opzette was ik zwaar teleurgesteld. Het raakte me niet, het was saai en ontzettend oubollig. Ik besloot Mr. Nutini een tweede kans te geven en draaide de plaat opnieuw. Wat ben ik blij dat dat gebeurd is! Na iedere luisterbeurt had ik wel een favoriet nummer en het jaargetijde in combinatie met de zomerse geluiden liet mij in deze warme periode zeker niet onberoerd.

Paolo Nutini heeft op deze cd zijn haar los gegooid en is volwassener geworden. Hij heeft wat meer de vrije hand gekregen in zijn liedjes en met behulp van de meest zomerse instrumenten krijg je een onwaarschijnlijk sfeervolle cd. Dit is de absolute koning van 2009.

Beste liedje(s): Ten out of Ten, Candy en High Hopes